Waarom schade door een aanrijding zelden een chauffeursprobleem is

Wanneer er schade ontstaat door een aanrijding met een heftruck of reachtruck, wordt vaak direct gekeken naar de bestuurder. Dat is begrijpelijk. Er zat immers iemand achter het stuur op het moment dat de schade ontstond. Toch is dat in mijn ervaring zelden het volledige verhaal.

In de afgelopen 15 jaar heb ik bij veel logistieke operaties gezien dat organisaties zich vooral richten op de persoon die de schade heeft veroorzaakt, terwijl de werkelijke oorzaak vaak ergens anders ligt. Natuurlijk bestaan er situaties waarin onoplettendheid of onvoldoende rijvaardigheid een rol speelt, maar structurele schadeproblemen hebben vrijwel altijd een diepere oorzaak.

Kijk verder dan de bestuurder

Wanneer op een locatie regelmatig dezelfde stellingen worden geraakt, dezelfde deuren beschadigd raken of steeds op dezelfde kruising incidenten ontstaan, is het verstandig om verder te kijken dan de individuele bestuurder. De kans is groot dat de inrichting van de operatie hier een belangrijke rol in speelt.

Veel warehouses zijn in de loop der jaren gegroeid. Extra opslaglocaties worden toegevoegd, stellingen worden verplaatst en looppaden verdwijnen om meer opslagcapaciteit te creëren. Vaak gebeurt dit stap voor stap. Iedere wijziging lijkt logisch, maar na verloop van tijd ontstaat een situatie waarin ruimte, zicht en verkeersstromen niet langer optimaal op elkaar aansluiten.

Ik zie regelmatig locaties waar chauffeurs met grote machines moeten manoeuvreren in gangpaden die eigenlijk te smal zijn voor de werkzaamheden die er plaatsvinden. Ook kruisingen met beperkt zicht, uitstekende ladingen, geparkeerd materieel en een gebrek aan fysieke scheiding tussen voetgangers en intern transport komen veel voor. In dergelijke situaties neemt de kans op schade vanzelf toe, ongeacht wie er op de truck zit.

Herhaling is een signaal

Een interessant signaal is wanneer dezelfde soort schade zich blijft herhalen. Wanneer meerdere bestuurders binnen een organisatie vergelijkbare incidenten veroorzaken, is het niet logisch om uitsluitend naar de bestuurders te blijven kijken. Dan is het waarschijnlijker dat het proces of de werkomgeving bijdraagt aan het probleem. Problemen die steeds terugkomen zijn zelden incidenten.

Een praktijkvoorbeeld dat ik meerdere keren ben tegengekomen, is een warehouse waar de opslagindeling werd aangepast om meer palletplaatsen te creëren. De investering was succesvol vanuit capaciteitsoogpunt, maar enkele maanden later nam het aantal schades zichtbaar toe. De chauffeurs waren niet veranderd, het materieel was hetzelfde en ook de werkzaamheden waren grotendeels gelijk gebleven. Wat wel veranderd was, was de beschikbare manoeuvreerruimte. De oorzaak van de schade lag daarmee niet primair bij de bestuurder, maar bij een wijziging in de operatie.

Training is belangrijk, maar niet het hele antwoord

Dat betekent niet dat chauffeurstraining onbelangrijk is. Goed opgeleide bestuurders blijven essentieel voor een veilige werkomgeving. Toch zie ik dat organisaties soms veel tijd en geld investeren in trainingen, terwijl de grootste verbeteringen juist te behalen zijn door kritisch naar de werkomgeving te kijken.

Een analyse van rijroutes, verkeersstromen, zichtlijnen en de inrichting van het warehouse levert vaak meer op dan nog een extra instructie aan de chauffeur. Ook factoren als rijsnelheid en de algehele kwaliteit van de werkomgeving spelen mee. Uiteindelijk is veiligheid geen eigenschap van een bestuurder, maar van de totale operatie.

Wanneer schade zich blijft herhalen, is de belangrijkste vraag daarom niet wie de schade heeft veroorzaakt, maar waarom die schade op die plek überhaupt kon ontstaan. Juist het antwoord op die vraag leidt meestal tot structurele verbeteringen.